10- TARİHTE VE GÜNÜMÜZDE EHL-İ SÜNNET
İslâm toplumunda ana gövdeyi teşkil eden ve çok geniş bir coğrafyaya yayılmış olan “Sünnîlik”, on asrı aşkın bir zamandan beri sahih İslâmî akideyi temsil etmekle birlikte, geçen bu uzun zaman zarfında gerek yerel ve yöresel kültürlerin gerekse kadîm ve modern bazı yorumların etkisiyle “Sünnî Akîde”yi zedeleyip tehdit eden birtakım hurafe ve bid‘atların giderek öne çıktığı bilinmektedir. Bu gerçekten hareketle Vakfımız, bu konuyu milletlerarası Tartışmalı İlmî Toplantıda gündeme getirmiştir.
Bu toplantıda, “Başlangıcından günümüze kadar sahih akîdenin temel çerçevesinin yeniden belirlenmesi; yerel ve yabancı kültürlerin etkisiyle meydana gelen ve Sünnî akideyi zedeleyen inanç, ahlâk ve telâkkilerin tespiti; bu akideyle bağdaşmayan ve halk arasında geniş ölçüde kabul gören bid‘at ve hurafelerin nereden kaynaklandığının ve hangi vasıtalarla yayıldığının tespiti; “Nüzûl-i İsa, Mesih ve Mehdi” gibi Semavî dinlere ait bazı telakkilerin, bir kısım Sünnî çevrelerce de benimsenmesi; dindar halk arasında yaygın olan cinlerle ilişki ve bu metafizik varlıkların insan hayatı üzerinde etkili olduğu iddiası; İslâm kardeşliği ilkesini temelden sarsan ve komşuyu komşuya düşman yapan “Nazar” inancının Sünnî akidedeki yeri; Şîa’daki ‘Masum İmam’ akidesinin, tasavvuf kanalıyla Sünnî akideye “Şeyhin manevî otoritesi” şeklinde girmesinin meşruiyeti sorunu; bazı tarikatlarda yaygın olan ve büyük ölçüde yogacılığı anımsatan “Râbıta” yönteminin Sünnî akide ile ne ölçüde bağdaştığı; doğrudan Hz. Peygamber’den veya evliyadan istimdat etmenin ve şefaat beklemenin meşru olup-olmadığı; ayrıca modern hayatın getirdiği ve Sünnî akide ile bağdaşmayan inanç, tutum ve davranışlar” ele alınıp bunları bilimsel düzeyde incelenmiş, tebliğcilerin yarısı yerli ilim adamlarından tesbit edilmiş, diğer yarısı da İslâm ülkelerindeki ilim adamlarından seçilerek davet edilmiştir.
Bu konular halka açık toplantıda dinleyicilere aktarıldığı gibi toplantı metinleri de kitap haline getirilerek neşredilmiştir.
